مدح و شهادت حضرت زهرا سلاماللهعلیها
قـفـس وبالِ بال بود، جای آسـمان نبود زمینِ مُرده مـقـصدِ مسافـر زمان نبود دَمی که صاحبِ بهشت، روی خاکْ پا گذاشت قرار بر بهار بود، حرفی از خزان نبود زمین لیاقتِ امانتی که داشت را نداشت همیشهآزمودهای؛ که مَردِ امتحان نبود چگونه شد کسی که چادرش پناه خلق بود میان خلقِ در پناه خویش، در امان نبود؟! مگر زمان چگونه از گذارِ عُمرِ او گذشت که در شمارِ سالها جوان، ولی جوان نبود؟! نمازِ پشتِ در به دائمالرُّکوعیاش رساند قیامِ در قـعـود بود، قامتـش کمان نبود اگر نبود خطبهای که زد به گوش مأذنه نـشانی از عـلی میان اشـهـدِ اذان نبود نمـازهای ما به سمت قـبلـۀ مدیـنه بود اگر مزارِ قـبلهگاهِ کـعـبه بینشان نبود |